Kleine verhalen uit een grote wereld

Ik vertrek vandaag uit Vietnam. Wat ik niet zal missen. De vochtige hitte die je als een natte, warme dweil de adem beneemt De schimmel Het stijgende water in de straat als het water met bakken uit de lucht valt De ratten Het eindeloze zweten De schreeuwerige uithangborden die van elke straat een visuele kakafonie maken De door msgs geïnduceerde oprispingen Dat alles een probleem is, al komt alles altijd goed Het verkeer waarin niemand zich afvraagt wat het gevolg is van een manoeuvre voor een ander Het strand vol afval De stank van de riool, van afvoer en verderf Het lawaai van slecht en te hard afgestelde geluidsapparatuur Het valse gekweel van een enthousiaste karaokezanger in de buurt De muffe geur van een door schimmel aangetaste ruimte De beweging van de vensters onder de druk van een CAT1 typhoon Het gevoel van een plastiekzak die langs je lichaam schuift terwijl je zwemt in de zee Mijn gebrek aan communicatie omdat ik de 6 tonen maar niet onder de knie krijg ...

Ik vertrek vandaag uit Vietnam. Wat ik zeker zal missen: De slag van de golven die ik soms tot in mijn huis hoor, ’s avonds laat als de stilte voorzichtig de stad overneemt De veiligheid waardoor ik ’s avonds laat nog kan fietsen en stappen De nabijheid van de zee De keuvelende gezelligheid van koffiestalletjes De indrukwekkende smaken van streetfood De geur van de koffiebloesems in de groene valleien van de centrale hooglanden De kleuren van de Tet-versieringen Het geluid van het sissende banh xeo deeg in de hete pan De wind die op een hete dag door de houten luiken van een pagode speelt De smaken van de overvloed aan tropische vruchten Het gemak waarmee je kan reizen in dit mooie land De temperatuur die je toelaat bijna het hele jaar door te zwemmen De bries die de windgong laat tinkelen Het fluorescerende groen van de rijstvelden De ogen op de blauwe boeg van de vissersboten Het goedkope snelle internet De nemovisjes die verstoppertje spelen tussen de wuivende koralen De ongerepthei...

Morgen is het oudejaar volgens de maankalender, maar vandaag bruist Nha Trang nog van het leven. Ik stap richting Ponagar. Ponagar is een Hindoe heiligdom van de Cham, een bevolkingsgroep die de kustgebieden van centraal en zuidelijke Vietnam bewoonde voor de Kinh (Vietnamezen) geleidelijk aan uit het noorden migreerden, en in 1693 definitief de macht overnamen. Het Champarijk was groot en had banden met de Khmer die Angkor bouwden. In centraal Vietnam zijn er nog heel wat ruïnes. Ook in Nha Trang, met imposante torens gebouwd in rode baksteen. Ze zijn 400 jaar ouder dan het Gravensteen in Gent. Best indrukwekkend. Het is druk langs de weg. De Tet-vakantie is begonnen. Het is de laatste sprint naar de start van het nieuwe jaar. Her en der wordt schoongemaakt, sommigen zijn nog met een offergave bezig. In parken worden foto’s gemaakt van families op hun paasbest. Voor een kruidenierwinkeltje gebaart een oude vrouw naar me. Ze wijst naar haar plastieken stoel, de Vietnamese vlag in h...

  Net aangekomen in Hanoi, voor een vergadering met het ministerie. Het is winter. Er hangt een grijze sluier over de stad. Het is vochtig en koud. De rillingen lopen over mijn rug. En ik heb honger. Als er  één   nood is die in Vietnam snel gelenigd kan worden, dan is het honger. Zeker als het lunchtijd is. Eten op straat Volgens google maps is er een vegetarisch restaurant op 500 m van mijn hotel. De trottoirs zitten vol. Op kleine plastieken stoelen, aan wiebelende tafels, worden rijst of noedels verorberd. Google maps leidt me een steeg in. Ook hier zitten er her en der mensen bij eetstalletjes. Maar ik ruik vlees, dit kan het niet zijn. Aan het eind is een klein, groezelig kamertje waar vier tafeltjes net in passen. Aan de zijkant staat een tafel die als buffet diens doet. De keuze is indrukwekkend. Er zijn wel 15 verschillende gerechten waarvan ik kan opscheppen. Een  vrouw schreeuwt naar me: "com" (rijst) en ze gebaart wild naar de rijstkokers die op ...

  Na een laatste bergpas, verliet ik de centrale hooglanden en volg nu de kust. Het is kerstdag. Het regent dat het giet als ik Mui Ne verlaat. Dat is een populair vakantieoord. Vooral Russen strijken hier neer, leid ik af uit de tweetalige opschriften in veel winkels en kraampjes. Ik zie de rode duinen en wat later de prachtige witte duinen van achter het met regen bespatte vizier van mijn motorhelm. Soms ruik ik vissaus, die in deze regio en masse geproduceerd wordt. Een goeie 80km noordwaarts ligt Co Thach. Een klein dorpje op een soort kaap gelegen. Ik ga eerst mijn bagage afzetten in het hotel. Het is een recent hotel dat nog ruikt naar beton. Het lijkt erop alsof ik hier alleen ben. Ik laat mijn motorfiets achter en ga te voet verder. De hoofdstraat zit vol hotels. Zo van die typische Vietnamese familiehotels gericht op binnenlandse toeristen. Ik loop de straat uit, tot op het strand. De weg is afgezet met mobiele kraampjes. Allemaal leeg. Hoe dichter ik bij het strand kom,...

Van Mai Chau ben ik doorgereisd naar Pu Luong. Een deel van deze regio is een beschermd natuurgebied. Er wonen vooral mensen van de etnische minderheidsgroepen Thai, Tay en Muong. Het is een overweldigend mooi gebied, waar bergen, jungle, rijstterrassen, tuinen, rivieren en stroompjes allemaal op een steenworp van elkaar te vinden zijn. Het lijkt wel het paradijs. Ik logeer in een homestay vlak bij de Ban Hieu watervallen. Het klaterende water wiegde me gisteren in slaap. Vandaag wil ik een eind gaan stappen. Via een app kan ik het traject van de Vietnam Jungle Marathon zien. Daar wil ik vandaag stukjes van stappen. Het pad loopt steil de bergflank op. Het miezert eerst en begint steeds harder te regenen. Het is gelukkig niet koud, de regen deert me niet. Maar het pad wordt steeds gladder. Zeker als de afdaling begint, lijken mijn stapschoenen eerder ijsschaatsen. Op andere plekken blijft er zoveel modder aan mijn zolen plakken dat ik op slag een stuk hoger sta. Onderweg zie ik no...

Ik ben in Mai Chau, zo een 135 km van Hanoi waar ik maandag was voor werk. Even wat vakantie. Vandaag ga ik fietsen. Het plan is om een tocht te maken die het hotel normaalgezien aanbiedt als daguitstap, maar door gebrek aan toeristen nu dus niet. “Je zal het gemakkelijk vinden,” verzekeren ze me, en “ja, het is perfect doenbaar met de fiets”. Ik rijd door een gigantische vallei waar de rijst is geoogst. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe betoverend het er hier moet uitzien als de rijst jong groen of oogstrijp geel op de velden staat. De man zonder tanden Dan, plots, op weg naar het eerste dorp begint de weg te stijgen. Ik moet op de trappers staan om die rondgedraaid te krijgen. Dit stalen ros heeft geen versnellingen. Wat verder moet ik mijn remmen toetrekken om niet achteruit te bollen. Afstappen dus maar en duwen. Ik ben al snel buiten adem. Even een slok water drinken en op de kaart kijken. Uit een huis op palen, zoals ze hier allemaal zijn, komt een oude man de weg opg...

Centraal Vietnam ligt al anderhalve maand in de vuurlinie. Eerst was er Noul, die bakken vol regen bracht. Toen was er een hele week met bakken vol regen. Daarna kwamen tropische stormen Linfa, Nangka en tyfoon Saudel over de vloer, met nog meer regen. Overal overstromingen, mensen die have en goed kwijt zijn geraakt. Regio’s die afgesloten zijn van de buitenwereld. Modder. Schimmel. En toen moest tyfoon Molave nog passeren. Molave wordt hier in Vietnam vergeleken met Damrey, de storm die in 2017 -toen ik hier net was aangekomen - dood en vernieling bracht. Het zijn beide van de zwaarste stormen in 20 jaar. Molave was eerst een tropische storm, die boven de Filippijnen aansterkte tot een verwoestende tyfoon. Terug boven de zee, zwakte hij af om dan de dag voor hij Vietnam zou bereiken uit te groeien tot een categorie 3 tyfoon. Via een gespecialiseerde website, kan je al de ontwikkeling en het traject van zo een storm opvolgen. Dat is interessant, maar ook wel angstaanjagend. Da...

Eerst bleven we binnen omdat het moest, er was immers een hele strikte lockdown . Toen kwam typhoon Noul over ons heen. En nu blijven we al een hele week binnen omdat het regent. Regen? Regen! Een combinatie van een koudefront en tropische turbulentie zorgt sinds dinsdag voor enorme neerslag in centraal Vietnam. Ja, zei iemand uit België me, het regende hier ook een paar dagen. Dit is geen Belgische regen, dit is te vergelijken met een douche zonder spaarknop en zonder timer. Het blijft gieten, uren en dagen aan een stuk. Ikzelf mat van dinsdag tot zaterdag 758 mm regen. Maar het is veel meer, want ’s nachts of tijdens de werkuren raakt de regenmeter vol. Om die cijfers beter te begrijpen: dat is dus evenveel als de gemiddelde neerslag in België…in een heel jaar! Overal zijn er overstromingen, dat kan je zelfs zien als je Google Maps opent op deze regio. In landelijke gebieden staan de rijstvelden onder water en de rivieren staan zo hoog dat de afwatering niet meer gebeurt. Het w...

  Da Nang is opnieuw in lockdown. De lockdown is veel strikter dan vorige keer. Deze keer wordt er ook massaal getest. Wie test je dan? Wel, de mensen in risicoberoepen, mensen die in contact waren met besmette personen, mensen die in dezelfde straat leven als besmette personen, en….alle buitenlanders. Ja, alle buitenlanders. Dat kregen we te horen via onze huisbazen. Er is blijkbaar een brief die zij aan ons zouden moeten geven, met daarop de tijd en de plaats. Maar zo een brief heb ik niet gekregen. Wel de opdracht dat ik me moest laten testen, verplicht, en ook wanneer en waar. De huisbazen kregen ook een excelbestand met daarin de namen van alle buitenlanders in dit stadsdeel, hun geboortedata, paspoortnummers, adressen. Dat bestand circuleerde algauw online. Privacy, daar maalt niemand om. In onze wijk, is het testcentrum opgezet op het domein van een muziekschool. Het zou de hele week opengehouden worden. Maandag en dinsdag waren er lange wachtrijen. Mijn Franse buren...

  Da Nang is opnieuw in lockdown. De lockdown is veel strikter dan vorige keer. Op zondag 26 juli gingen de eerste maatregelen van start na de plots opgedoken nieuwe besmettingen in Da Nang. Karaoke bars, pubs, restaurants moesten sluiten. Alleen noodzakelijke verplaatsingen. En eens alle toeristen waren geëvacueerd, werden ook de hotels op slot gezet. Voortaan geen vluchten meer naar of van Da Nang. De stad werd afgesloten. Okee, dat hadden we eerder meegemaakt. Maar twee dagen na de start van de lockdown, valt het me opeens op. Er ontbreekt iets. Ik kan er mijn vinger eerst niet op leggen. En dan besef ik wat er aan de hand is. Het is stil. Plots hoor ik geen drilboren, graafmachines, of betonmolens meer. Weg is het geluid van naar elkaar schreeuwende bouwvakkers. Wat in de vorige lockdown niet gebeurde, is nu wel verordend: ook bouwconstructies werden stilgelegd. Da Nang is een stad in expansie . Overal wordt gebouwd, afgebroken, opnieuw gebouwd. Altijd maar door. Lawaai...

  Da Nang is opnieuw in lockdown. De lockdown is veel strikter dan vorige keer. Bij de eerste golf besmettingen, ging het voornamelijk over Vietnamezen en buitenlanders die besmet het land inkwamen. Nu is het anders. Het is een besmetting die leeft onder de lokale bevolking. En dat is veel moeilijker in te perken. De maatregelen zijn dit keer veel strenger dan voorheen, en ze werden recent nog verstrengd. De meeste mensen gaan dagelijks naar de markt om het eten voor elke maaltijd (hier geen brood met konfituur!) vers te kopen. Sommigen doen dat zelfs twee keer op een dag. Naar de markt gaan is zo ingebakken in het dagelijkse leven. Je hoeft er ook niet voor van je motor te komen. Velen schreeuwen wat ze willen naar de verkoopster en het geld wordt geruild voor een plastic zakje met het gevraagde dat aan een speciaal daarvoor gemonteerd haakje aan de scooter wordt bevestigd. De markten zijn een kakofonie van kleuren, geuren, geluiden en smaken. Het is er druk, lawaaierig, vui...

  Da Nang is opnieuw in lockdown. De lockdown is veel strikter dan vorige keer. Dit keer zijn niet alleen alle restaurants gesloten. Ook de kleine straatstalletjes die de vorige keer zeker bij het begin oogluikend toegestaan werden, zijn weg uit het straatbeeld. Vorige keer mochten restaurants, net als in België wel via afhaalmaaltijden openblijven. Dit keer niet. Alles is toe. Alleen supermarkten, kruidenierszaken en open markten mogen nog handeldrijven. Voor veel mensen is dat een probleem. Vietnamezen eten heel vaak buitenshuis, in kleine geïmproviseerde restaurantjes aan de kant van de weg. Veel mensen die in enkele kamertjes wonen, hebben geen uitgebreide voorzieningen om te koken. Dat geldt ook voor een groot deel van de expatgemeenschap in deze stad. Ze huren een kamer, of appartement maar hebben niet altijd toegang tot een goed uitgeruste keuken. Een standaardkeuken in Vietnam heeft bijvoorbeeld geen oven. In een land waar lekker, goedkoop en gevarieerd eten op elk uu...

  Da Nang is opnieuw in lockdown. Hier spreken ze trouwens niet over lockdown, maar over social distancing. De lockdown is veel strikter dan vorige keer. Het is ook letterlijk een lockdown. Luchthaven, station: afgesloten. De hele stad is afgesloten. Op de grote invalswegen staan wegblokkades die door het leger en politie bemand worden. Je komt er alleen door als je de nodige papieren hebt die bewijzen dat het een “noodzakelijke verplaatsing” is, als je bereid bent in quarantaine te gaan en als je slaagt voor de gezondheidstest. Op 20km van Da Nang ligt Hoi An, een historisch stadje. Da Nang en Hoi An, dat is een constante uitwisseling, transport, pendelen. Maar Hoi An ligt in een andere provincie. Er zijn ook corona maatregelen, maar niet zo strikt als die in Da Nang. De weg tussen Da Nang en Hoi An is afgezet. Je komt er niet door. Maar spullen komen er wel door. De goederen uit kleine vrachtwagentjes worden overgeladen. Er staan aan beide kanten van de blokkade mensen te ...

Danang is opnieuw in lockdown. Mijn venster op de echte wereld is beperkt tot de grote schuiframen naar mijn stadstuin. Maar wat een belevenissen! Thuis werken is uiteraard ook online vergaderen. Daar gebruik ik graag mijn koptelefoon voor. Maar waar, o waar is die te vinden? Voor het weekend ruimde ik al mijn kantoorspullen netjes op en toverde mijn werktafel weer om in een keukentafel. Maar vandaag kan ik wel alle andere spullen, maar niet de koptelefoon vinden. Zoeken dus. -       In mijn rugzak -       In het boekenrek -       In de kantoorspullentas -       Op het aanrecht -       In de zetel -       Onder de zetel -       … Ik verplaats mijn zoekradius naar boven. -       De kleerkast. -       De badkamer. -     ...

Danang is opnieuw in lockdown. Mijn venster op de echte wereld is beperkt tot de grote schuiframen naar mijn stadstuin. Maar wat een wondere wereld is daar te vinden! De kuikens zijn het nest uit, naar hun ouders houden hen nog steeds nauwgezet in de gaten. Ik hoor hen aan de straatkant, dan zitten ze weer in mijn tuin. De vlieglessen gaan door. Ik ging dat even bekijken. Ze zaten in mijn mangoboom te spelen. Toen ik me omdraaide en de achterkant van de stam van de mangoboom zag -dat is dus de kant die ik van binnen niet kan zien-, wachtte me een verrassing. Een vorige bewoner spijkerde ooit wat plankjes tegen de hoofdtakken van de boom en zette er wat orchideeën tussen. En kijk, daar ontdekte ik dat die aan het bloeien zijn. Een prachtige slinger van bloemen valt als een waterval uit de boom.

Danang is opnieuw in lockdown. Mijn venster op de echte wereld is beperkt tot de grote schuiframen naar mijn stadstuin. Maar wat een wondere wereld is daar te vinden! Gisteren dacht ik nog, dat de jongen wel erg groot werden. Drie zijn het er. Dat kan ik nu goed zien. Elke keer een ouder met een hapje komt aanvliegen, steken ze hun kop boven de rand van het nest, bekjes wijd open en smeken luid hun honger uit. Hun opengesperde bekken lijken intussen in staat om hun ouders te verzwelgen. Vanochtend, hoorde ik al meteen dat er iets aan de hand was. Moeder en vader waren weer aan het schreeuwen en ik was niet eens  buiten. Even een kijkje gaan nemen. En ja, het is zover. De kuikens zijn het nest uit en krijgen vliegles. Ze zijn er nog niet zo goed in. Telkens er iemand of iets te dichtbij komt, roepen de ouders hun waarschuwing vol passie uit.

Danang is opnieuw in lockdown. Mijn venster op de echte wereld is beperkt tot de grote schuiframen naar mijn stadstuin. Maar wat een wondere wereld is daar te vinden! En in mijn tuin daar was een plant, en aan die plant daar kwam een blad, een reus van een blad, een pracht van een blad, en aan dat blad daar kwam een nest… Kleermakervogels, of snijdervogels, maken nestjes in een blad, dat ze heel netjes toenaaien. Daarvoor gebruiken ze draadjes en spinrag. In het trechtertje dat aldus ontstaat wordt dan het nestje gebouwd. Het is al de tweede keer dit jaar dat een koppeltje mijn plant uitkiest om hun nageslacht groot te brengen. Van achter het venster zie ik moeder en vader af en aan vliegen met insecten en wormpjes. Sinds ik terug thuis werk, eet ik ’s middags op mijn terras. Ik zit dan 2 meter van het nest, precies op de juiste hoogte. Ik kijk recht het nest in. Daar houden moeder en vader niet van. Ze staken het voederen en gaan op een hoge tak zitten schreeuwen. Dat ik thuis w...

In Belgie stijgt het aantal dagelijkse besmettingen sinds twee weken pijlsnel en zijn er nu verstrengde maatregelen. In Vietnam ging alles goed. Vorige week haalden we bijna de mijlpaal van 100 dagen zonder binnenlandse besmettingen. Bijna. Want vrijdag werd er een besmetting met corona vastgesteld bij een 57 jarige man uit Da Nang, alias patient 416. En toen nog 1. Tegen zondag waren er al 4 besmettingen vastgesteld en nu zijn het er al 22. Er werden meteen maatregelen afgekondigd. Da Nang gaat weer in lock down , al noemen ze dat hier niet zo. Iedereen moet thuisblijven; bars, karaoke tenten, restaurants zijn weer gesloten; je mag niet met meer dan 2 mensen samenkomen en je moet afstand houden. Niets nieuws, we kennen het al. Maar toch zijn er wat verschillen. Dit keer haalde Vietnam de buitenlandse pers met haar coronabeleid (zie ook hier ). Wellicht komt dat vooral door de indrukwekkende evacuatie van 80.000 binnenlandse toeristen. Het is hier grote vakantie, net als in Belgi...