Kleine verhalen uit een grote wereld

Zuid-Afrika ratificeerde het UN-verdrag rond inclusie (Salamanca Statement, UNESCO, 1994) jaren voor België dat deed. Er was dus ook al veel langer een wettekst rond inclusie, de zogenaamde White Paper 6. Jammergenoeg werd er niet zo veel gedaan aan de concrete invulling van de wet. Maar daar is de laatste jaren wel verandering in gekomen. VVOB Zuid-Afrika ondersteunt de regering bij de implementering. SIAS Een van de strategieën in het proces naar meer inclusief onderwijs in Zuid-Afrika, is het beleidsdocument rond SIAS. SIAS staat voor Screening Identification Assessment and Suppor. SIAS is een soort leerlingvolgsysteem. Het werkt niet zozeer via toetsen, maar eerder door het invullen van gedetailleerde observaties en het bijhouden van leerlingprofielen, zeker van leerlingen die een risico lopen op een leerachterstand. Deze profielen helpen om de zorg te organiseren: eerst in de klas, dan op schoolniveau met het inschakelen van het zorgteam. Indien nodig, kan hulp van buit...

“Het is tijd dat we samen bidden voor ons land”, zegt Angus Buchan, een christelijke prediker. Zo werd zaterdag 22 april uitgeroepen als nationale biddag. Dat bidden zou niet gewoon thuis of in een kerk gebeuren, maar op een centrale plaats. Niets is meer centraal in Zuid-Afrika dan Bloemfontein. Dus vandaag werd de stad waar ik woon op de kaart gezet als de plek waar honderdduizenden mensen bijeenkwamen om te bidden. Buchan kondigde de gebedsbijeenkomst een hele tijd geleden aan tijdens een gebedsbijeenkomst in Soweto. Hij gaf aan dat hij een miljoen mensen bijeen wou brengen. Er waren 1,7 miljoen mensen die vooraf een ticket hadden geboekt. De tickets waren gratis, dus  niet iedereen kwam ook echt. Op basis van luchtfoto's werden er een half miljoen geteld. Maar toch. Het gaat hier om veel mensen. Heel veel mensen. Mensen van allerlei slag, verschillende kerken, verschillende kleuren, verschillende politieke voorkeuren ook. Allemaal christenen, zeggen ze. Buchan ...

“Heb jij geen auto?”, vragen mensen die me mijn inkopen op mijn fiets zien stapelen buiten de supermarkt. Er klinkt bezorgdheid en medelijden in hun stem. Dat slaat meteen om als ik hen vertel dat ik wel een auto heb, maar die bewust in het weekend probeer thuis te laten. “Wat knap”, krijg ik dan als antwoord, maar ik hoor ook een toets van “jij liever dan ik” en “wat zijn buitenlanders toch raar” in hun stem. De paar mensen die ik hier ook hun fiets als transport zie gebruiken, zijn inderdaad mensen die geen keuze hebben. Ik ben dus een exotisch geval. De auto speelt hier een veel belangrijkere rol dan in België. Daar spelen verschillende oorzaken in mee. Het openbaar vervoer is zo goed als onbestaand en de afstanden zijn veel groter dan in Vlaanderen. Maar ook veiligheid speelt een rol. Ik woon maar drie kilometer van mijn werk af en zou makkelijk elke dag met de fiets kunnen gaan. Maar de weg ligt wat hobbelig en de automobilisten zijn niet gewoon om de weg met andere w...

De langste rivier in Zuid-Afrika ontspringt in de bergen van Lesotho en heet de Oranje. Verschillende stuwdammen zorgen voor elektriciteit en via een ingewikkeld systeem van kanalen en buizen ook voor water in waterschaarse gebieden. Voor het bouwen van een van de stuwdammen, de Vanderkloofdam, werd in 1963 een tijdelijk dorp opgericht voor de ingenieurs en arbeiders. Het dorp werd uiteindelijk Orania genoemd. Het dorp werd gebouwd zoals alle dorpen in Apart Zuid-Afrika: een wit hoofddorp en op een kleine afstand, het woongebied voor de kleurling arbeiders. Na het voltooien van de dam, trokken de mensen geleidelijk weg en tegen 1981 was het dorp zo goed als verlaten. In 1990 kocht Carel Boshoff, de schoonzoon van Verwoerd, een van de Apartheidspremiers, samen met een aantal andere families het hele dorp voor een appel en een ei. Boshoff en zijn beweging speelden al langer met het idee om een Afrikaner volksstaat op te richten. Ze voorzagen dat de Apartheidspolitiek, met maar...

Foto: Foto: Herman Verwey/ap (via De Standaard) Wij hebben een vrije dag vandaag. Het is vrouwendag in Zuid-Afrika. Zestig jaar geleden marcheerden 20000 Zuid-Afrikaanse vrouwen naar de zetel van de uitvoerende macht, het Uniegebouw in Pretoria. Ze protesteerden tegen het invoeren van de pasjeswet voor vrouwen. Voortaan zouden alle niet blanke vrouwen, net als de mannen, altijd een pas op zak moeten hebben, waar duidelijk in aangegeven was waar ze zich wel en niet mochten bevinden. Op 9 augustus 1956 verzamelden duizenden vrouwen zich in Pretoria. Ze kwamen van over het hele land. Zwart, kleurling, Indiër, maar ook blanken. Het was een kleurrijke optocht. ANC kleuren, sari’s, hoofddoeken, kinderen op de rug. Sommigen hadden de kinderen van hun blanke werkgevers aan de hand. De optocht verliep perfect, zonder rellen. Het duurde een hele tijd voor alle vrouwen zich in het amfitheater van het Uniegebouw hadden opgesteld. De leiders brachten de petities, stapels en stap...

De staking van de Belgische luchtverkeersleiders kon maar op weinig begrip rekenen. Toch zijn stakingen in België klein bier in vergelijking met acties van vakbonden hier in Zuid-Afrika. Vaak loopt het hier uit op gewelddadige confrontaties. Dat maakten wij vorige week zelf ook mee. De grootste onderwijsvakbond SADTU (South African Democratic Teachers Union), die gelieerd is aan de regeringspartij ANC, riepen eind maart hun leden op tot actie. De reden voor ontevredenheid is het feit dat de MEC Onderwijs (provinciale minister), een lid van de regerende ANC, te weinig respect zou hebben getoond voor SADTU en hen te weinig zou betrokken hebben in beslissingen. De leden, leraren, werd gevraagd zich strikt aan het minimum aantal uren werk te houden: 7 u werken per dag en geen minuut meer. Er werd hen ook gevraagd geen activiteiten van het Departement Onderwijs bij te wonen of geen informatie op hun vraag door te geven. Wij stelden een paar van onze trainingen voor onderwijzers en sc...

Of het om te lachen was of om te huilen, hing af van aan wie je het vroeg. Maar gisteren werd hier alweer geschiedenis geschreven. Nkandla Op 9 april 2009 werd Jacob Zuma de president van Zuid-Afrika. Dat is hij op dit moment nog. Een goeie maand na zijn aanstelling begonnen er verbouwingen aan zijn privewoning in Nkandla. Nkandla is een klein gehucht in KwaZulu Natal. De verbouwingen werden betaald door het Minsterie van Openbare Werken, omdat ze noodzakelijk waren in het kader van het beveiligen van de president. Hiervoor mag R100.000 gebruikt worden. Meerkosten moeten door de eigenaar gedragen worden. Er werd uiteindelijk meer dan R246 millioen (€14.5 miljoen) gespendeerd. De “firepool” (een waterbekken te gebruiken bij het blussen in geval van brand) leek verdacht veel op een echt zwembad. Er was een kippenren, een amfitheater, een ziekenhuis, bezoekerscentrum, een landingsplek voor een helikopter, een parkeerplaats, … Comfortabel veilig Onnodig te zeggen dat dit al sn...