Kleine verhalen uit een grote wereld

(For the English version: click here ) Alles is nat en modderig na een week vol zware regenbuien. Meer dan 160mm op een paar dagen tijd. Iedereen vermoedt dat dit de start van het regenseizoen is. Zeker is dat niet. Ook hier zijn de seizoenen (normaalgezien twee natte en twee droge seizoenen per jaar) niet meer zo duidelijk afgebakend. Ze komen later of vroeger, ze duren langer of korter, zijn droger of natter. Dat zorgt voor bezorgdheid in een land waar heel veel mensen van landbouw afhankelijk zijn. Maar vandaag komt een voorzichtig zonnetje door de wolken piepen. Tijd om wat in de tuin te werken. Het gras dat er vorige week nog verdroogd uitzag, is nu alweer groen. Onvoorstelbaar hoe snel dat keert. In de groentetuin zie ik dat het onkruid sneller groeit dan de tomaten en bonen. Daar moet wat orde in gebracht worden. Tussen de munt staat zoveel klaver dat mijn volgende mojito wellicht een andere smaakje zal hebben. Die munt heeft wat ademruimte nodig. Wat later zit ik op mijn hurk...

  For the English version, click here Terwijl de trein de steppe doorkruist, staar ik uit het venster en kan ik me de karavanen voorstellen die eeuwen geleden kostbaarheden en inzichten uitwisselden tussen het Oosten en het Westen. Ik ben op weg naar Buchara, een Oezbeekse stad op de zijderoute. Een oase in het midden van de steppe. Ik ben nog onder de indruk van de pracht en de geschiedenis van Samarakand, een andere stad hier in Oezbekistan. Een parel, waar Alexander de Grote al met veel lof over sprak. Het is mistig als ik in Buchara aankom. Het station is net als de andere die ik al zag in dit land een staaltje van bombastische Sovietarchitectuur. Het is nog een eind naar de stad zelf. Want toen de Russen in 1888 de Trans-Kaspische spoorlijn aanlegden was er zoveel protest van het lokale bestuur, dat het station 10km buiten de stad werd gebouwd. Het is mistig en grijs. De zandkleurige gebouwen van Buchara vormen een soort eenvormige massa, waarin de blauwe tegeltjes waarmee de ...

  De auto van een VN medewerker in Kigali komt uit Merelbeke, België (You can find the English version here .) Het is een oude gewoonte als ik onderweg ben: kijken naar de nummerplaten van de auto’s in het verkeer om me heen. Een auto uit Zweden in Kigali. Foto: L P Als kind speelden we tijdens lange autoritten spelletjes zoals zoveel mogelijk auto’s van een bepaalde nationaliteit verzamelen of zoveel mogelijk auto’s van een bepaald merk verzamelen. Wie op de Deutsche autobahn het snelst “Mercedes”, “Volkswagen” of “BMW” koos, werd meestal de winnaar. Auto’s kijken dus. Ik doe het nog steeds. In Zuid-Afrika lette ik vooral op de nummerplaten. Daaraan kon je zien in welke provincie de auto is geregistreerd. Gepersonaliseerde nummerplaten zijn een ander interessant fenomeen. Wat bezielt iemand om met “wanted” op de auto rond te rijden? Of “hero”? Het leidde tot vrije associaties en overpeinzingen over de relatie tussen nummerplaat, auto en eigenaar. Een auto uit Enschede, Neder...

(You can find the English version here ) Zaterdagochtend. Het is wat bewolkt en koeler dan het gisteren was. Ideaal om in de tuin aan de slag te gaan voor de zon te hard brandt. Ik hoor wat vogels fluiten in de struiken. Verder niets. Niet het geluid van het zware verkeer op de verbindingsweg aan de overkant van de vallei. Niet de stem van de vrouw die voorbij stapt in de straat en intussen luidkeels haar waren aanprijst die ze in een mand op haar hoofd draagt. Geen kinderen die aan het spelen zijn. Ik hoor geen flarden van de glijoefeningen waarmee het koor van een kerk wat lager op deze heuvel de stemmen opwarmt. Ook geen trommels en percussie. Het is stil. Het is de laatste zaterdag van de maand. Het is umuganda. Umuganda verwijst naar gemeenschapswerk dat bijdraagt tot de ontwikkeling van Rwanda. Op elke laatste zaterdag van de maand valt het economische leven stil van 7:00 tot 11:00. In die tijd moet iedereen in zijn gemeenschap aan de slag zijn: schoonmaken, helpen bij de bouw va...

  (You can find the English version here ) Eind juni vond hier de top van het Gemenebest (CHOGM) plaats. Meer dan 30 staatsleiders kwamen in Kigali bijeen. Ook de prins van Wales, Charles en Camilla, waren hier als vertegenwoordigers van koningin Elisabeth. Een geweldige logistieke uitdaging voor een klein land als Rwanda. En het is allemaal goed gegaan. Geen incidenten. In de aanloop van de top, besteedde Kigali veel aandacht aan het verbeteren van de infrastructuur. Opeens verschenen er overal bushokjes. Veel wegen kregen een facelift, gaten in voetpaden werden hersteld en slordige bouwwerven verdwenen achter meters en meters canvas waarop de toeristische troeven van Rwanda werden aangeprezen. Misschien wel de grootste uitdaging was het tijdig klaarkrijgen van de vele wegen die tijdens de top moesten zorgen voor voldoende doorstroming van het verkeer. Sommige wegen werden aangelegd, andere werden verdubbeld in breedte. Dat laatste gebeurde ook met een verbindingsweg tussen de...

(Find the English version here ) Vandaag is het gezichtendag. In het kabinetsbesluit van vrijdag 13 mei stond een belangrijk paragraafje: mondkapjes zijn niet langer verplicht. In tegenstelling tot vele andere landen, moesten we hier zowel buiten als binnen nog steeds mondmaskers dragen. Tot vrijdag de 13de mei dus. Ze worden binnen nog wel aangeraden, maar het moet niet meer.  Voor het eerst sinds ik hier woon, en dat is al meer dan een jaar, zie ik de gezichten van de mensen die ik op straat passeer. Zoals vandaag, op weg naar het zwembad. Het gezicht van de vrouw die door de straat stapt en haar fruit en groenten in een mand op haar hoofd luidkeels aanprijst. Voor het eerst hoort bij die stem een gezicht. De glimlach van de kinderen die op de hoek met een zelfgemaakte bal spelen. De verbeten trek om de mond van de man die een kleurrijk geklede vrouw naar haar bestemming fietst. Ze is niet heel dun en de weg gaat bergop. Het gezicht van de pompbediende die probeert te berekenen h...

(find the English version  here ) Het was een klein berichtje op de website van Sporza . Rein Taaramäe , een Estse renner bij Intermarché, was op hoogtestage in Rwanda. Hij bereidde zich hier voor op de Ronde van Italië. Daarvoor wisselde hij ook eens van fiets. Een lokale fiets. In het filmpje kan je zien hoe hij een sprintje trekt met de andere fietser, die voor de gelegenheid de fiets van Rein gebruikt. Rein houdt het al gauw voor bekeken, hij verliest met glans. Als je het filmpje pauzeert, kan je de geleende fiets beter bekijken. Ja, die heeft versnellingen. Maar ook een extra constructie. Er is een soort verlengde bagagedrager gecreëerd met een kussentje op. Inderdaad, het is een fietstaxi. De bestuurder kan twee tot zelfs drie mensen achterop meenemen. In een land vol heuvels is dat zwaar werk, erg zwaar werk. Wielrenner Rein moet het ook zonder passagiers afleggen van de taxifietser. Wie heeft hier de beste benen? Het filmpje relativeert het concept topsport. De taxifiets i...