Kleine verhalen uit een grote wereld

Het is een mooie dag. We mogen weer vrij rondbewegen. Tijd om mijn rijbewijs eens uit te proberen. Ik ga een motorfiets huren en doe een tochtje in de provincie Quang Nam, net buiten de stad Da Nang. Centraal Vietnam is erg smal. De meeste provincies hebben een aan de kust gelegen laagland en landinwaarts liggen de bergen, de hooglanden. In de laaglanden wonen de meeste mensen. Er wordt rijst verbouwd. De hooglanden zijn minder goed toegankelijk. Hier wonen veel etnische minderheden. Hoewel de afstand tussen de grens met Laos en de zee soms maar 100km bedraagt, is het toch een tijdrovende bezigheid om die te overbruggen. Transport in Vietnam kost tijd, erg veel tijd. Ik rijd eerst langs de kust, en duik dan het binnenland in. De dorpjes rijgen zich aan elkaar via wegen waar zoals in Vlaanderen aan lintbebouwing wordt gedaan. Hier zijn het allemaal handelszaken. Kleine restaurantjes, winkeltjes, kraampjes, … allemaal met grote uithangborden. Van visuele overstimulatie gesproken. G...

De lock down is voorbij in Vietnam. Vanaf morgen gaan de scholen weer open, na drie maanden sluiting. We kunnen weer op kantoor gaan werken al zijn er natuurlijk afstandsregels die we moeten volgen. Vandaag zit ik nog aan mijn tafel te werken. Mijn tafel. Een meubelmaker in Zuid-Afrika maakte van berkenhout een tafel naar mijn hart. Groot en eenvoudig. De poten kunnen er Ikea-gewijs uit gehaald worden, al moest ik dat even demonstreren aan de meubelmaker. En zo verhuisde deze tafel met me van Bloemfontein naar Da Nang. De planken die wat van elkaar wegtrokken in het droge binnenland van Zuid-Afrika, vonden hier weer aansluiting. Neen, mijn tafel vindt het hier wel fijn. Mijn tafel is het hart van mijn huis. Hier lees ik de krant met een glaasje versgeperst sap op zondagochtend. Hier zit ik alleen of met vrienden (in the good old times) een hapje te eten, een spelletje te spelen. Hier zien mijn kraal- en naaiprojecten het licht. Hier wordt de was gevouwen. Hier oef...

Het moet niet altijd over corona gaan, dus schrijf ik over mijn rijbewijs. Ik mocht het een paar weken geleden ophalen. Hoera! Eindelijk, het einde van een proces dat bijna zes maand heeft geduurd. A1 Het gaat om een rijbewijs A1 dat je toelaat om met scooters van meer dan 50 cc te rijden. In België mag je van zodra je je autorijbewijs langer dan 2 jaar hebt, automatisch ook met een scooter rijden. Maar dat staat niet op je rijbewijs en dat geldt dus niet in andere landen. De meeste buitenlanders hier, toeristen en residenten, rijden zonder rijbewijs rond op een scooter. Maar als ze een ongeluk hebben, weigert de reisverzekering vaak tussen te komen in kosten en repatriëring. Hier in Da Nang doet de politie ook steeds meer gerichte controles, waarbij ze buitenlanders viseren. En gelijk hebben ze, de meeste van die buitenlanders zouden het niet in hun hoofd halen om zonder rijbewijs in hun eigen land rond te rijden. Ik rijd dus al twee jaar rond op een schattige, rode, ele...

Ik fietste naar ons kantoor om wat notities op te halen. Bij valavond over de brug van de Han Rivier fietsen, is altijd een verademing. Normaalgezien moet je je wat afsluiten voor de drukte, het getoeter en uitlaatgassen van honderden motorfietsen. Maar nu niet. Het is alsof Vietnam in een soort zenstatus is beland. De lucht kleurt oranje en roze en paars in het westen. De bergen zijn gehuld in dikke witte sluiers. Het water van de rivier glinstert. In het oosten tel ik meer dan 10 vliegers. Rode draken en fluo-gele vogels. Met wapperende staarten of gewoon een simpel ruitmodel. Vrolijk dansen die op het ritme van de wind. Het is een plezier om te zien. Dus probeer ik het zelf eens uit. We blijven op afstand, want anders raken de draden verstrikt. Je zit aan een touwtje, maar kan capriolen maken. Buiten in de wind. Focussen op dat fladderende ding. Je gsm ver weg. Die vlieger is vrijheid in tijden van #stayathome. Het is bewegen en even aan niets denken. Ik kan het aanbevelen...

Vietnam, lijst van acties per COVID risicogroep  Op 9 februari schreef ik deel 1 van deze blogpost . Het waait wel over, dacht ik toen. Wel, daar wachten we nog steeds op hier in Vietnam. Tot vorige week was het aantal besmettingen in Vietnam redelijk stabiel. Met België vergeleken was een totaal van 16 besmettingen een peulschil. Het waren stuk voor stuk mensen die zeer snel geïdentificeerd werden en afgezonderd. En toch nam Vietnam serieuze maatregelen. De scholen gingen na de Tet vakantie (het nieuwjaar volgens de maankalender), nu ruim vijf weken geleden, niet open. Dorpen met een besmette inwoner, werden in quarantaine geplaatst. Passagiers uit China, Hong Kong en later uit Korea en Italië werden een visum en toegang geweigerd. Bij openbare gebouwen verschenen veiligheidsmensen die je dwongen een mondmasker te dragen en je handen te met handgel te ontsmetten. En toen veranderde het aantal besmettingen. Tijdens het voorbije weekend werd bekend dat er op een vlucht v...

Voor COVID-19, niet voor carnaval. Ik hoorde voor het eerst over het virus toen ik terugkwam van kerstvakantie in België. Op 4 januari probeerde ik in alle vroegte in Hong Kong mijn aansluiting naar Da Nang te halen, wat maar op het nippertje lukte. Via de intercom werden berichten over een longinfectie omgeroepen en de reizigers werden aangemaand zich bij hun arts te melden als ze ziek zouden worden na een bezoek aan de getroffen regio in China. Ik had niet echt tijd om er veel aandacht aan te besteden. Over welk virus het ging en de reikwijdte ervan, werd pas een paar dagen later duidelijk. De schrik zit er goed in. Vietnam is nu eenmaal het buurland van China. In Azië zie je altijd al veel mensen met een mondmasker, maar nu is het toch anders. Bij mijn laatste vlucht van Hanoi naar Da Nang hadden bijna alle passagiers een mondmasker op. Die werden zelfs niet afgezet bij het controleren van de identiteit bij het boarden. Er verschijnen mensen, gehuld in pastic regenjasse...

Het is weer die tijd van het jaar. De lucht zindert van verwachting. Voor velen was het vandaag de laatste werkdag van het jaar. Het jaar volgens de maankalender. Eind volgende week is het nieuwjaar, of Tet. Dan begint het jaar van de Rat. Maar er moet nog zoveel gebeuren voor het zover is. Het huis moet grondig gepoetst worden. Samen met het stof en het spinnenrag worden het verdriet, de zorgen en het ongeluk van het voorbije jaar het huis uitgeveegd. In elke buurt wordt een ceremonie gehouden. Een tafel verschijnt in het midden van de weg. Rijst en groenten, fruit en wierook, papieren kleren, namaakgeld en sigaretten zijn de offergaven. Het zijn vooral de mannen die deze taak op zich nemen, al bereiden de vrouwen alle offergaven voor. Een uurtje later is het alweer voorbij en vertellen enkel de kleurrijke papiertjes en nep-sigaretten me dat ik weer op een gelukkig jaar in onze buurt mag rekenen. Er volgt vaak een buurtfeestje, met karaoke tot ’s avonds laat. De hele stad st...