Kleine verhalen uit een grote wereld

Vrijdagavond. Ik ben net thuis van een week op verplaatsing voor werk. Ik sta te koken. De bel gaat. Het is wie ik gehoopt had te zien, de internetdame. Toen ik vorige week van vakantie terugkwam, vond ik een opgerold en verregend stukje papier onder mijn hek. De internetfactuur. Ik was 3 weken weggeweest en vertrok de dag nadien weer voor werk. De dame die het geld komt ophalen had dus bot gevangen, wellicht verschillende keren. Nu staat ze voor mijn hek. Ik leg in mijn beste Vietnamees uit dat ik 4 weken in het buitenland was en geef haar het geld. Ze geeft me mijn betalingsbewijs. Net voor ze weer op haar motorfiets springt, valt haar iets te binnen. Ze begint een uitgebreide monoloog waar ik niets van versta. Hoe meer ik aangeef dat ik haar niet begrijp, hoe sneller ze begint te praten. Er komt een eindeloze woordbrij uit haar mond waar ik kop noch staart kan aan krijgen. De woorden rijgen zich aaneen tot een stroom waaruit ik alleen “internet” uit kan opvissen. Ik begrijp ...

Foto: LdL Het is nog geen acht uur en mijn witte huurauto zoeft over de zo goed als lege N1. Over 356 km moet ik linksaf slaan, zegt de gps. Dat is wellicht alleen in Zuid-Afrika mogelijk. Ik heb bijna twee jaar niet met de auto gereden en al zeker niet links. Maar het gaat toch vanzelf. De weg is als een zwart lint in de eindeloze graslanden. Het is winter en dus droog. Het gras is grijs, dan weer lichtbruin en geel, soms zelfs rozig. Het landschap is vlak en behalve hier en daar een paar stevige runderen, leeg. Straks rij ik de Vaal over en komen er wat randjies en koppies, tafelbergen ook. Voor de rest is er alleen de staalblauwe hemel. Geen weelderige begroeiing, geen overweldigend en bijna fluorescerend groen van rijstvelden, geen glinsterende rivieren, waterbuffels en gebergte. Geen chaos op de weg van tientallen voertuigen en motorfietsen die met getoeter hun al dan niet rechtmatige plek in het verkeer opeisen. Geen marktjes en aaneenschakeling van restaurantjes en win...

Foto WB Ik vertelde al dat we zijn verhuisd. De oude plek was te klein en werd te duur. En dus verhuisden we naar een nieuw kantoor. Het was allemaal goed geregeld. We kregen een gedetailleerde planning. Op vrijdag pakten we allemaal onze eigen spullen in. Op maandag zou de verhuisfirma alles komen opladen. Wij mochten al meteen naar het nieuwe kantoor gaan. Volgens de planning zou er om 8 uur een kleine “spirituele rite” worden gehouden voor het nieuwe kantoor. Toen ik aankwam waren de collega’s al bezig een tafeltje buiten, voor het kantoor, te zetten. Daarop werd fruit geschikt, bloemen, wierook en thee. Onze programme manager kreeg de eer om de riten te doen. Er werd hem voorgezegd wat hij moest zeggen. Dat moest niet in het Vietnamees, maar Nederlands mocht niet. Blijkbaar spreken de goden wel Engels want dat was goed. Er moest een duidelijke vermelding zijn van de datum en dan een kort afsmeken van geluk en gezondheid voor het kantoor en de medewerkers. Ik krijg moeilij...

Een paar weken geleden zijn we verhuisd. Het huis waarin ons kantoor was, werd te klein voor het groeiende team. Maar er was nog een reden. De eigenaar had ons laten weten dat het contract niet onder dezelfde voorwaarden zou verlengd worden. Vastgoedprijzen in Da Nang zitten in de lift. De waarde van grond neem elke dag toe, niet plus maar maal, wel te verstaan. Aangezien ons kantoor vlak bij de zee zit, was er dus geen ontkomen aan. Wij moesten iets betaalbaars zoeken. En dat vonden we. Aan de overkant van de rivier, verder van de zee. In een nieuwe verkaveling. Ik kan nu dus niet meer te voet naar het werk. Ik rijd op mijn scooter of met de fiets. Het is best een aangename tocht, al moet ik langs een drukke weg met veel containertransport op weg naar de haven van Da Nang. Ik rijd door de kleine steegjes vlak bij mijn huis. ’s Ochtends zit het voetpad vol. Overal zijn er stalletjes waar mensen pho, het typische Vietnamese ontbijt, eten of koffie drinken. Op mijn weg ...

Herinner je je nog het sprookje over Vrouw Holle? Een meisje zat te spinnen bij een waterput. Ze prikte zich aan de naald. Ze wou het bloed van de spoel wassen, maar viel daarbij in de put en kwam zou bij Vrouw Holle terecht. Ik weet waar die waterput staat. Ik ben in Bai Xep, een klein vissersdorpje net ten zuiden van Quy Nhon, in centraal Vietnam. Het is zo klein en de straten zo smal, dat er geen auto in kan. Je stapt de steile helling van de weg af, recht het dorp in. Het is een schiereiland, met aan de ene kant de vissershaven en de andere kant het strand. En daartussen ligt het dorpje. En de waterput. Hier geen waterleidingen zoals wij die kennen. Op de rand van de waterput zitten tientallen pompen gemonteerd. Die zijn verbonden met pijpen en slangen die elk naar een ander huis leiden. Het lijkt inderdaad alsof ik een andere werkelijkheid ben ingestapt. Op zoek naar een waterval, steek ik de grote weg weer over en volg een smal en steil weggetje. Het pad voert de ber...

Ninh Binh, het is de plek waar het avontuur van de Mol 2019 begon. Net voor die eerste aflevering werd uitgezonden, was ik zelf in Ninh Binh. De stad zelf, op zo een 2.5 uur van Hanoi, stelt niet zoveel voor. Maar het omliggende landschap is adembenemend mooi. Het karstgebergte zorgt voor grillige, indrukwekkende landschappen. Je raakt er niet op uitgekeken. Het is een beetje zoals Halong Bay, maar dan op het vaste land. Het is een fascinerend landschap: bergen in allerlei vormen, grotten, rijstvelden en rivieren. We verkennen het landschap via een tocht in een roeibootje. Onze roeister vaart ons langs schitterende rijstvelden, pagodes en grotten. We zijn niet alleen. Voor en achter ons varen tientallen, misschien zelfs honderden andere bootjes. In Vietnam weten ze hoe ze massatoerisme moeten organiseren. En ondanks de massa’s mensen, is het stil op het water en genieten we van de rust. We bewegen op het ritme van de peddels. Het is koud en erg vochtig. We kruipen nog iets dieper ...

Ik zit op de trap van mijn hut. Een hut met een dak van palmbladeren. De muren zijn gevlochten palmbladeren. Op het bed ligt een dekbed gemaakt van prachtig handgeweven materiaal. We bevinden ons op drie uur rijden van Da Nang, in de provincie Quang Nam. Een smal weggetje bracht ons steeds dieper de bergen in. Beboste bergflanken, valleien met rijstvelden, koffie en theeplantages. Alles is overweldigend groen. We zien hier en daar een waterval tegen de berghelling. De rivier weeft zich als een zilveren lint door de vallei. We worden aan de kant van de weg afgezet. Via een smalle metalen hangbrug steken we de rivier over. We staan meteen op het dorpsplein. We logeren in een dorp van de Katu. De Katu of Co Tu zoals ze in Vietnam genoemd worden, vormen een etnische minderheid in centraal Vietnam en Laos. Het is een groep van zo een 80000 mensen met een eigen taal, religie, cultuur en gewoontes. Onder mijn hut, die op palen staat, scharrelen kippen rond. Aan de overkant van het p...