Kleine verhalen uit een grote wereld

Wat misschien wel het leukste is aan een verblijf in Vietnam, is het eten. De combinaties van smaken, geuren en texturen is eindeloos. Ik ga dan ook graag op onderzoek uit. Ik proef en geniet van de gerechten en vergeet -jammer genoeg- hun ronkende namen prompt weer. Behalve bánh xèo dan. Wind in de haren Ik rijd met mijn scooter naar de stad, eerst langs en dan over de Hanrivier. Het is wat afgekoeld na een hevige regenbui. Het regenseizoen is begonnen. Het regent niet, maar de luchtvochtigheid is torenhoog. Het is aangenaam op de scooter: de wind is heerlijk koel. Ik duik het drukke avondverkeer in. Als het licht op rood springt, staan we al gauw met een honderdtal motorfietsen te wachten op groen. Ik beweeg me al wat zekerder door dit gewoel, maar het blijft uitkijken, bedacht zijn op het onverwachte is de boodschap. Bánh xèo straat Ik heb de kaart op voorhand goed bekeken en slaag erin het adres meteen te vinden: 280/23 Hoàng Diệu. In Vietnam zijn straatnamen meestal ...

Ik zit onder een krakkemikkige luifel op een plastic stoeltje dat in de rest van de wereld voor kinderen is bedoeld. Aan de overkant van de weg houden regelmatig bussen stil op een grote parking. Ik heb net de tombe van Khai Dinh bezocht. Het is nationale feestdag in Vietnam. Er zijn dus veel toeristen vandaag. Het lijkt wel alsof ik de enige ben die met de fiets is gekomen. Vanochtend huurde ik die fiets in Hue en ik heb er al een hele tocht op zitten. Hue is prachtig gelegen aan de welriekende rivier, ook wel Parfum rivier genoemd. De keizers van de Nguyendynastie hadden dat goed gezien. Bergen, een prachtige rivier, een vruchtbare vlakte en de zee op minder dan 15 km afstand. Gisteren bezocht ik de citadel, die gebouwd is volgens het plan van Vauban, en de verboden stad. Tijdens de Amerikaanse oorlog (de Vietnamoorlog) is hier zwaar gevochten. Veel erfgoed is intussen gerestaureerd. Van zodra een keizer de troon had bestegen, ging hij op zoek naar een waardige begraafplaats. ...

Het is wellicht het belangrijkste nieuwsfeit van deze zomer in België. De hitte. De maximumtemperaturen, de duur van al dat warms, de droogte, de financiële impact, het effect op de gezondheid, … Elk aspect van “deze-zomer-is-wel-erg-warm-en-droog” werd intussen belicht. Of misschien toch niet? Hitte van deze aard en duur was voor België tot een jaar of wat geleden misschien een uitzonderlijk feit, maar grote delen van de wereld hebben er jaarlijks of zelfs dagelijks mee te kampen. Ik herinner me de hitte in Zambia die je eind augustus snel de koelere weken doet vergeten. Een hitte die langzaam opbouwt tot een ondraaglijk monster dat je lamlegt. Hoe je snakt naar die eerste stortbui van het regenseizoen die eindelijk verkoeling brengt. Dat moet eigenlijk in november gebeuren, maar de laatste jaren is ook dat schema in de war. Ik herinner me de hitte in Zuid-Afrika. Droge, verschroeiende hitte die je levend roostert als je buitenkomt. De hitte die nog lang na het vallen van de ...

Het huis dat ik sinds januari huur, staat in een steegje in een gewone Vietnamese buurt. Het is een leuk huis. Rijhuizen hier zijn tussen de 5 a 6 meter breed. Meestal bouwt men het hele perceel vol. Geen regels hier in verband met afstand houden tot de perceelgrens. Omdat er alleen vooraan licht binnenkomt, zijn huizen vaak erg donker. Gelukkig is dat bij mijn huis anders. Er is zelfs een klein tuintje. En op dit moment zijn beide aangrenzende percelen nog onbebouwd. Vorig weekend zat ik op mijn terras koffie te drinken, toen ik opeens een kettingzaag hoorde. Heel dichtbij. Een beetje later een doffe klap. Een paar takken en bladeren buitelden over de muur mijn tuin in. Wow, het was plots een stuk lichter in mijn stadstuintje. Maar ik besefte dat het omhakken van de majestueuze boom op het terrein naast mijn huis maar één ding kon betekenen: er zou gebouwd worden. De bouwwoede in Vietnam is gigantisch. Da Nang zit in een gigantische vastgoedluchtbel. Prijzen van grond en h...

Vandaag is het een vrije dag in Vietnam. Tijd om even de stad in te gaan op zoek naar een stoffenwinkel. Ik wil mijn gordijnen wat aanpassen en zoek een leuk stofje om dat te doen. Een zoekopdracht online heeft een paar adresjes opgeleverd. Ik kom aan bij het winkeltje Thu Tam. Zoals bij de meeste winkeltjes in Vietnam is de hele voorwand van de winkel open. Op de stoep staan een heel rij slippers. Ik trek mijn sandalen uit en stap binnen.  Twee dames zitten een soort tule af te meten en op te vouwen. Ik groet hen in mijn beste Vietnamees. Een van de twee komt naar me toe, beantwoordt mijn groet. Ze gebaart naar een krukje en geeft aan dat ik moet wachten. Ze neemt de telefoon en praat even, gaat dan weer aan het werk. Ik begrijp het. Er worden hulptroepen ingeschakeld, want ja, deze buitenlander zal wel geen Vietnamees spreken. Dat hebben ze goed gezien. Wat later komt een twintiger de trap af gestormd. Ze groet me in het Engels en vraagt hoe ze me kan helpen. Ik leg ...

In Vietnam volgt het openbare leven de Gregoriaanse kalender. Maar de meeste festivals en religieuze vieringen volgen de maankalender. Dit jaar valt Nieuwjaar volgens de maankalender op 16 februari van de reguliere kalender. Het Vietnamese nieuwjaar wordt hier Tet genoemd. Rond Tet valt alles stil. De scholen sluiten. Het is wellicht het belangrijkste feest van het jaar. Tet wordt weken op voorhand voorbereid. Schulden worden afbetaald, huizen schoongemaakt. Huiseigenaars en wijkverenigingen organiseren een offermoment, allemaal om geluk in het nieuwe jaar te verzekeren. Een van die tradities is de offergave voor de keukengoden. In elk huis is er een altaartje in de keuken. Daar “wonen” de drie keukengoden: twee koningen en een koningin. Deze traditie gaat terug op een oud verhaal. Trong Cao was getrouwd met Thi Nhi. Maar ze hadden geen kinderen en dat zorgde voor spanning. Op een dag liep de ruzie uit de hand en Trong Cao gooide zijn vrouw het huis uit. Zij pakte haar...

Dat op dit moment in China de Asia Cup voor spelers onder 23 jaar plaatsvond, wist ik niet. Maar daar kwam vandaag verandering in. Zaterdag overleefde het Vietnamese team de kwartfinale. Ze wonnen na een spannende wedstrijd van Irak met strafschoppen. Dat ze zouden winnen, daar had niemand op gerekend. In allerijl moesten vluchten omgeboekt worden en visa verlengd. Vandaag speelden ze de halve finale. Dat kon ik life meevolgen vanop mijn stoel in ons kantoor. Aan de overkant van de straat is een coffeeshop. Net zoals vele zaken in Vietnam, is de scheiding tussen binnen en buiten moeilijk te maken. De hele voorkant is open, tenzij de zaak gesloten is (letterlijk dan). Binnen staan lage stoeltjes en tafeltjes en daar wordt thee en koffie geserveerd. Zo heb je er 100en in deze stad. Vanmiddag was er niet de typische Vietnamese muziek, die ik nog steeds moet leren appreciëren. Vandaag was er voetbal. Blijkbaar heeft de zaak een TV, want er kwamen steeds meer mannen s...