Kleine verhalen uit een grote wereld

Dat op dit moment in China de Asia Cup voor spelers onder 23 jaar plaatsvond, wist ik niet. Maar daar kwam vandaag verandering in. Zaterdag overleefde het Vietnamese team de kwartfinale. Ze wonnen na een spannende wedstrijd van Irak met strafschoppen. Dat ze zouden winnen, daar had niemand op gerekend. In allerijl moesten vluchten omgeboekt worden en visa verlengd. Vandaag speelden ze de halve finale. Dat kon ik life meevolgen vanop mijn stoel in ons kantoor. Aan de overkant van de straat is een coffeeshop. Net zoals vele zaken in Vietnam, is de scheiding tussen binnen en buiten moeilijk te maken. De hele voorkant is open, tenzij de zaak gesloten is (letterlijk dan). Binnen staan lage stoeltjes en tafeltjes en daar wordt thee en koffie geserveerd. Zo heb je er 100en in deze stad. Vanmiddag was er niet de typische Vietnamese muziek, die ik nog steeds moet leren appreciëren. Vandaag was er voetbal. Blijkbaar heeft de zaak een TV, want er kwamen steeds meer mannen s...

Het regent zachtjes buiten. Een motorfiets raast voorbij. Een nieuw land leer je kennen met al je zintuigen. Hier volgt een kleine reis door de geluidenwereld van Da Nang, Vietnam. Gevulde broodjes. Er zijn hier straatventers die vanop hun motorfiets allerlei waren verkopen. Zo is er de man met de gevulde en gestoomde broodjes. Hij heeft een soort oventje op zijn motor waarmee de broodjes warm worden gehouden. Hij rijdt door de straten en speelt onophoudelijk een geluidsbandje af dat zijn waren aanprijst. “Bánh bao, bánh bao, bánh bao day”. Het leek wel of die man dag en nacht werkte en overal was waar ik ook was, want ik hoorde hem overal in de stad en op gelijk welk tijdstip. Maar er rijden er hier natuurlijk verschillende rond. Slijpschijf Ik stap elke dag iets meer dan een kilometer van mijn tijdelijke verblijfplaats naar ons kantoor. Daarbij passeer ik ontelbare bouwwerven. Er wordt hier overal gebouwd. Elke klein perceeltje wordt volgebouwd. Aan de kust rijs...

Buiten klinkt er alweer een sirene. De zoveelste auto met politiebegeleiding rijdt voorbij. Gasten van de APEC-top die hier deze week plaatsvindt en waar ook Trump en Poetin aanwezig zullen zijn. Ik bekijk het allemaal vanuit mijn hotelkamer in Da Nang, Vietnam. Zes hoog. Ik zit hoog en droog. Al voelen mijn documenten op de tafel anders dan ze een week geleden voelden. Vochtig. Klam. Het is hier het regenseizoen. Dus ik verwachtte me wel aan wat regen. Maar niet dadelijk aan een tyfoon. Dat tyfoon Damrey hier het voorbije weekend nogal tekeerging, was ook in België een nieuwsitem. Gelukkig viel het in Da Nang mee. Dertig kilometer naar het zuiden, in het werelderfgoed stadje Hoi An, staan de straten nog steeds blank. Het is overweldigend. Door al dat hemelvocht heb ik deze stad nog niet kunnen verkennen. Door APEC- op nog geen kilometer van waar ik nu zit- is deze plek uit zijn doen. In de straat van mijn hotel staat er elke 10 meter een politieagent opgesteld. Sir...

Ik ben net door mijn huis gestapt. Alle kasten zijn leeg. In het tapijt zie ik de afdrukken van wat de voorbije vijf en een half jaar mijn thuis was. In de living zijn de dozen hoog opgestapeld. De mensen van de verhuisfirma brengen ze een voor een naar de truck die wat verder staat geparkeerd. Straks trek ik de deur definitief dicht. Dan verlaat ik Bloemfontein, Zuid-Afrika. Het zijn 6 intensieve jaren geweest, met lief en leed, maar vooral ook veel plezier. Het zijn interessante jaren geweest. Zuid-Afrika zit in mijn bloed. Ik voel me hier thuis al is dit land een vat vol tegenstrijdigheden. De laatste maand was een gepaste apotheose. Met een prachtige reis door dit fantastische land. Met afscheidsfeestjes en glaasjes wijn met dierbare vrienden. Met een laatste optreden en een gezongen zegenwens van het koor waarin ik 5 jaar zong. Mijn hart bloedt. Morgen vlieg ik naar Vietnam. Een nieuw land om te verkennen. Een nieuwe job bij VVOB Vietnam. ...

Zuid-Afrika ratificeerde het UN-verdrag rond inclusie (Salamanca Statement, UNESCO, 1994) jaren voor België dat deed. Er was dus ook al veel langer een wettekst rond inclusie, de zogenaamde White Paper 6. Jammergenoeg werd er niet zo veel gedaan aan de concrete invulling van de wet. Maar daar is de laatste jaren wel verandering in gekomen. VVOB Zuid-Afrika ondersteunt de regering bij de implementering. SIAS Een van de strategieën in het proces naar meer inclusief onderwijs in Zuid-Afrika, is het beleidsdocument rond SIAS. SIAS staat voor Screening Identification Assessment and Suppor. SIAS is een soort leerlingvolgsysteem. Het werkt niet zozeer via toetsen, maar eerder door het invullen van gedetailleerde observaties en het bijhouden van leerlingprofielen, zeker van leerlingen die een risico lopen op een leerachterstand. Deze profielen helpen om de zorg te organiseren: eerst in de klas, dan op schoolniveau met het inschakelen van het zorgteam. Indien nodig, kan hulp van buit...

“Het is tijd dat we samen bidden voor ons land”, zegt Angus Buchan, een christelijke prediker. Zo werd zaterdag 22 april uitgeroepen als nationale biddag. Dat bidden zou niet gewoon thuis of in een kerk gebeuren, maar op een centrale plaats. Niets is meer centraal in Zuid-Afrika dan Bloemfontein. Dus vandaag werd de stad waar ik woon op de kaart gezet als de plek waar honderdduizenden mensen bijeenkwamen om te bidden. Buchan kondigde de gebedsbijeenkomst een hele tijd geleden aan tijdens een gebedsbijeenkomst in Soweto. Hij gaf aan dat hij een miljoen mensen bijeen wou brengen. Er waren 1,7 miljoen mensen die vooraf een ticket hadden geboekt. De tickets waren gratis, dus  niet iedereen kwam ook echt. Op basis van luchtfoto's werden er een half miljoen geteld. Maar toch. Het gaat hier om veel mensen. Heel veel mensen. Mensen van allerlei slag, verschillende kerken, verschillende kleuren, verschillende politieke voorkeuren ook. Allemaal christenen, zeggen ze. Buchan ...

“Heb jij geen auto?”, vragen mensen die me mijn inkopen op mijn fiets zien stapelen buiten de supermarkt. Er klinkt bezorgdheid en medelijden in hun stem. Dat slaat meteen om als ik hen vertel dat ik wel een auto heb, maar die bewust in het weekend probeer thuis te laten. “Wat knap”, krijg ik dan als antwoord, maar ik hoor ook een toets van “jij liever dan ik” en “wat zijn buitenlanders toch raar” in hun stem. De paar mensen die ik hier ook hun fiets als transport zie gebruiken, zijn inderdaad mensen die geen keuze hebben. Ik ben dus een exotisch geval. De auto speelt hier een veel belangrijkere rol dan in België. Daar spelen verschillende oorzaken in mee. Het openbaar vervoer is zo goed als onbestaand en de afstanden zijn veel groter dan in Vlaanderen. Maar ook veiligheid speelt een rol. Ik woon maar drie kilometer van mijn werk af en zou makkelijk elke dag met de fiets kunnen gaan. Maar de weg ligt wat hobbelig en de automobilisten zijn niet gewoon om de weg met andere w...