Van andalouse tot zebra

 

Find the English version here.

Mijn andalousesaus is op.

Gisteren schraapte ik het laatste restje uit de pot. Niet een pot van een van de bekende sausmerken. Er is ook maar zoveel dat je in je valies kunt meeslepen uit België. En die voorraden raken vroeg of laat op. Dat is wanneer je je begint af te vragen: kan ik dit zelf maken?

Ja dus. Jeroen Meus heeft daar een receptje voor.

Maar mijn laatste portie is nu op en nee, ik ga geen nieuwe meer maken.

Elke pot die leeg geraakt, voelt tegenwoordig als een kleine overwinning. Dit zijn mijn laatste weken in deze flat, in deze stad, in dit land. Over een paar weken pak ik weer mijn hebben en houden in. Net als eerder in Rwanda, Vietnam, Zuid-Afrika en Zambia.

Dit weekend neem ik nog even vrij.

Met de Ramblers wandelen we in Kenneth Stainbank Nature Reserve, een kleine groene oase in Yellowwood Park, Durban. Na al de regen is de vegetatie weelderig. Er bloeit van alles. In een van de bermen vinden we picassowantsen. Met de opvallende, kleurrijke patronen op hun schild hebben ze hun naam niet gestolen.

We kruisen impala's en zebra's. Een paar schichtige duikers verdwijnen tussen het groen nog voor ik goed en wel besef dat ze er zijn. Op een van de ramen van het kasteel dat de Schotse eigenaar in 1885 liet bouwen, zit een trompetneushoornvogel. Heel bijzonder.

We wandelen verder. Het begint te regenen en terwijl we wegduiken in onze regenjassen wordt het stiller. Minder stemmen, alleen het zachte geruis van de regen in het groen. Intussen neem ik in gedachten ook afscheid van dit alles. Van de natuur. Van de krekels. Van de onverwachte ontmoetingen onderweg.