Kleine verhalen uit een grote wereld

Ik fietste naar ons kantoor om wat notities op te halen. Bij valavond over de brug van de Han Rivier fietsen, is altijd een verademing. Normaalgezien moet je je wat afsluiten voor de drukte, het getoeter en uitlaatgassen van honderden motorfietsen. Maar nu niet. Het is alsof Vietnam in een soort zenstatus is beland. De lucht kleurt oranje en roze en paars in het westen. De bergen zijn gehuld in dikke witte sluiers. Het water van de rivier glinstert. In het oosten tel ik meer dan 10 vliegers. Rode draken en fluo-gele vogels. Met wapperende staarten of gewoon een simpel ruitmodel. Vrolijk dansen die op het ritme van de wind. Het is een plezier om te zien. Dus probeer ik het zelf eens uit. We blijven op afstand, want anders raken de draden verstrikt. Je zit aan een touwtje, maar kan capriolen maken. Buiten in de wind. Focussen op dat fladderende ding. Je gsm ver weg. Die vlieger is vrijheid in tijden van #stayathome. Het is bewegen en even aan niets denken. Ik kan het aanbevelen...

Vietnam, lijst van acties per COVID risicogroep  Op 9 februari schreef ik deel 1 van deze blogpost . Het waait wel over, dacht ik toen. Wel, daar wachten we nog steeds op hier in Vietnam. Tot vorige week was het aantal besmettingen in Vietnam redelijk stabiel. Met België vergeleken was een totaal van 16 besmettingen een peulschil. Het waren stuk voor stuk mensen die zeer snel geïdentificeerd werden en afgezonderd. En toch nam Vietnam serieuze maatregelen. De scholen gingen na de Tet vakantie (het nieuwjaar volgens de maankalender), nu ruim vijf weken geleden, niet open. Dorpen met een besmette inwoner, werden in quarantaine geplaatst. Passagiers uit China, Hong Kong en later uit Korea en Italië werden een visum en toegang geweigerd. Bij openbare gebouwen verschenen veiligheidsmensen die je dwongen een mondmasker te dragen en je handen te met handgel te ontsmetten. En toen veranderde het aantal besmettingen. Tijdens het voorbije weekend werd bekend dat er op een vlucht v...

Voor COVID-19, niet voor carnaval. Ik hoorde voor het eerst over het virus toen ik terugkwam van kerstvakantie in België. Op 4 januari probeerde ik in alle vroegte in Hong Kong mijn aansluiting naar Da Nang te halen, wat maar op het nippertje lukte. Via de intercom werden berichten over een longinfectie omgeroepen en de reizigers werden aangemaand zich bij hun arts te melden als ze ziek zouden worden na een bezoek aan de getroffen regio in China. Ik had niet echt tijd om er veel aandacht aan te besteden. Over welk virus het ging en de reikwijdte ervan, werd pas een paar dagen later duidelijk. De schrik zit er goed in. Vietnam is nu eenmaal het buurland van China. In Azië zie je altijd al veel mensen met een mondmasker, maar nu is het toch anders. Bij mijn laatste vlucht van Hanoi naar Da Nang hadden bijna alle passagiers een mondmasker op. Die werden zelfs niet afgezet bij het controleren van de identiteit bij het boarden. Er verschijnen mensen, gehuld in pastic regenjasse...

Het is weer die tijd van het jaar. De lucht zindert van verwachting. Voor velen was het vandaag de laatste werkdag van het jaar. Het jaar volgens de maankalender. Eind volgende week is het nieuwjaar, of Tet. Dan begint het jaar van de Rat. Maar er moet nog zoveel gebeuren voor het zover is. Het huis moet grondig gepoetst worden. Samen met het stof en het spinnenrag worden het verdriet, de zorgen en het ongeluk van het voorbije jaar het huis uitgeveegd. In elke buurt wordt een ceremonie gehouden. Een tafel verschijnt in het midden van de weg. Rijst en groenten, fruit en wierook, papieren kleren, namaakgeld en sigaretten zijn de offergaven. Het zijn vooral de mannen die deze taak op zich nemen, al bereiden de vrouwen alle offergaven voor. Een uurtje later is het alweer voorbij en vertellen enkel de kleurrijke papiertjes en nep-sigaretten me dat ik weer op een gelukkig jaar in onze buurt mag rekenen. Er volgt vaak een buurtfeestje, met karaoke tot ’s avonds laat. De hele stad st...

Screenshot from Windy app Niet op de Sint. Neen, we wachten op Nakri. Nakri is een uit de kluiten gewassen tropische storm. Nakri draait nu rondjes boven de Zuid-Chinese zee. Morgenavond komt ie aan land, ten zuiden van Da Nang. De voorspellingen geven aan dat de storm dan wat zwakker zou worden. Of ten minste, de windkracht zou verminderen. Maar de regen zal wel met bakken uit de lucht vallen. Hoewel Da Nang ten noorden van het oog van de storm ligt, zal het enorm veel neerslag krijgen op zondag en maandag. Alweer. Screenshot Windy app Een week geleden kwam er ander schatje aan land, storm Matmo. Op een paar dagen tijd viel er hier in Da Nang meer dan 300mm regen. Nu dus de volgende storm. Vooral in Hoi An, UNESCO-werelderfgoed 20 km ten zuiden van Da Nang, maken ze zich zorgen. Hoi An ligt aan de Thu Bon rivier die daar via een delta uitmondt in de zee. Zo éé n storm is nog te doen, maar de stuwmeren stroomopwaarts vullen zich nu snel. Als de damwallen te veel onde...

Vrijdagavond. Ik ben net thuis van een week op verplaatsing voor werk. Ik sta te koken. De bel gaat. Het is wie ik gehoopt had te zien, de internetdame. Toen ik vorige week van vakantie terugkwam, vond ik een opgerold en verregend stukje papier onder mijn hek. De internetfactuur. Ik was 3 weken weggeweest en vertrok de dag nadien weer voor werk. De dame die het geld komt ophalen had dus bot gevangen, wellicht verschillende keren. Nu staat ze voor mijn hek. Ik leg in mijn beste Vietnamees uit dat ik 4 weken in het buitenland was en geef haar het geld. Ze geeft me mijn betalingsbewijs. Net voor ze weer op haar motorfiets springt, valt haar iets te binnen. Ze begint een uitgebreide monoloog waar ik niets van versta. Hoe meer ik aangeef dat ik haar niet begrijp, hoe sneller ze begint te praten. Er komt een eindeloze woordbrij uit haar mond waar ik kop noch staart kan aan krijgen. De woorden rijgen zich aaneen tot een stroom waaruit ik alleen “internet” uit kan opvissen. Ik begrijp ...

Foto: LdL Het is nog geen acht uur en mijn witte huurauto zoeft over de zo goed als lege N1. Over 356 km moet ik linksaf slaan, zegt de gps. Dat is wellicht alleen in Zuid-Afrika mogelijk. Ik heb bijna twee jaar niet met de auto gereden en al zeker niet links. Maar het gaat toch vanzelf. De weg is als een zwart lint in de eindeloze graslanden. Het is winter en dus droog. Het gras is grijs, dan weer lichtbruin en geel, soms zelfs rozig. Het landschap is vlak en behalve hier en daar een paar stevige runderen, leeg. Straks rij ik de Vaal over en komen er wat randjies en koppies, tafelbergen ook. Voor de rest is er alleen de staalblauwe hemel. Geen weelderige begroeiing, geen overweldigend en bijna fluorescerend groen van rijstvelden, geen glinsterende rivieren, waterbuffels en gebergte. Geen chaos op de weg van tientallen voertuigen en motorfietsen die met getoeter hun al dan niet rechtmatige plek in het verkeer opeisen. Geen marktjes en aaneenschakeling van restaurantjes en win...